Test Nissan Juke Hybrid: Karatekid met zwarte band

We vonden de Nissan Juke altijd een fijn sturende crossover. Al was hij wat krap achteraan en vooral: je had bitterweinig keuze onder de motorkap. Enkel een éénliter driecilinder van 114 pk was voorhanden. Een hybride aandrijflijn moet dan ook voor de nodige diversificatie zorgen.

De nieuwe Nissan Juke hybride herkennen, is geen zware opgave. Niet alleen krijg je de gebruikelijke hoeveelheid “hybrid” badges, de Juke krijgt ook een unieke blauwe kleur in de catalogus (maar is uiteraard ook in andere tinten beschikbaar), eigen velgen en lichtjes herwerkte voorkant, met een iets anders gevormde bumper en vooral een grote, zwarte strip net boven de grille. Inderdaad, de Juke kreeg een zwarte band in het hybriderijden. Dat is trouwens de nieuwe aanduiding van Nissan om geëlektrificeerde wagens aan te duiden. Hoe “elektrischer” de wagen is, hoe groter het zwarte vlak op de voorkant. Daarom heeft de Ariya, Nissans nieuwe 100% elektrische SUV, bijvoorbeeld een geheel zwarte voorkant.

Aangezien het aantal soorten hybrides ondertussen al bijna het aantal exen van Gert Verhulst overstijgt, beginnen we best bij het begin: Nissan is van plan om de plug-in hybrides over te slaan en zet voor deze Juke in op de zogenaamde zelfopladende hybride. Eentje die een pak krachtiger is dan zijn broertje zonder elektrische hulp: het systeemvermogen komt op 142 pk, 25% meer dan voorheen, en de 0-100 km/u tijd zakt naar een al vrij acceptabele 10,2 seconden. Bovendien zou zijn verbruik volgens de ingenieurs van het merk zo’n 20% lager liggen. Of hoe less is more en more is less ineens hand in hand gaan. Kan u nog volgen?

Ook merkelijk beter dan in de Juke met gewone brandstofmotor is de versnellingsbak. Deze werkt zonder koppeling en heeft twee versnellingen voor de elektrische en vier versnellingen voor de verbrandingsmotor. Het resultaat? Zijdezachte schakelmomenten en wissels tussen elektromotor (elektrisch tot 55 km/u) en verbrandingsmotor… en vooral: geen CVT-klanken, het is wel eens anders geweest bij Japanse hybrides.

Een hap uit de koffer

Hebben we dan enkel goed nieuws te melden? Neen, uiteraard niet. Zo mag die versnellingsbak dan wel zijdezacht werken, maar het geluid van de motor geeft daar niet altijd gevolg aan. Onder zware belasting dringt er immers een nogal onaangenaam motorgeluid in de cabine. En nu we het toch over de nadelen hebben: de 12 volt motor van de wagen neemt een flinke hap uit de kofferruimte: 354 liter tegen 422 liter. Op de achterbank blijft alles wel bij het oude, maar daar blonk de Juke met enkel een verbrandingsmotor ook niet echt uit in ruimte.

Waar die wel in uitblonk, was in rijgedrag. De Juke die we al kenden, was een vrij dynamisch karretje en daar is in de hybrideversie geen verandering in gekomen. De wagen stuurt goed in en verandert puik van richting, waardoor het snelheidsgevoel altijd wat hoger ligt. Alleen raden we aan om niet voor de – weliswaar knappe – 19 duimsvelgen te kiezen, omdat die het comfort vrij hard naar beneden halen.

Conclusie

Sneller, zuiniger (5,2 l/100 km tijdens onze test), soepeler,… de nieuwe Nissan Juke Hybrid zet flinke stappen vooruit. Ook technologisch, want de e-pedal technologie (waarbij je bijna single pedal kan rijden), maakt zijn intrede bij de kleine crossover. Enkel in de koffer voel je de overstap naar de hybride aandrijflijn. En in je portefeuille, want je legt zo’n 2.500 euro op ten opzichte van een vergelijkbaar uitgeruste Juke met enkel verbrandingsmotor. Maar dat lijkt ons wel billijk voor meer prestaties en minder verbruik. Een zwarte band haal je immers niet gratis.

Kijk je liever naar autotesten dan ze te lezen? Van elke EV die we testen, maken we een video. Je kan ze allemaal bekijken in dit overzicht!

Foto’s Nissan Juke

Het bericht Test Nissan Juke Hybrid: Karatekid met zwarte band verscheen eerst op FLEET.be.

Exclusief: we krijgen een rondleiding in de Lexus RZ 450e

Ook Lexus, één van de hybridemerken bij uitstek, maakt de overstap naar 100% elektrische voertuigen. De eerste voorzichtige stap werd gezet met de UX, een wagen die zowel in hybride als in EV-vorm beschikbaar is, maar het echte vlaggenschip moet deze RZ worden.

Hij ligt op dezelfde basis als de Toyota bZ4x en de Subaru Solterra, maar de eerste Lexus die enkel als EV verkrijgbaar is wil vooral zijn eigen verhaal schrijven. Slechts drie Belgische media mochten het model al in exclusieve avant-première ontdekken en wij waren erbij!

Het bericht Exclusief: we krijgen een rondleiding in de Lexus RZ 450e verscheen eerst op FLEET.be.

Voor het eerst een elektrische dreamcar in FLEET.TV!

FLEET.TV is dit weekend toe aan aflevering 172 en toch is het slechts de eerste keer dat Jeffrey met een elektrische wagen over circuit Zolder mag scheuren. Jeffrey is trouwens niet de enige die een primeur kreeg.

Het team van FLEET.TV mocht immers naar Barcelona trekken om de allereerste Lexus te ontdekken die enkel als EV op de markt komt, de RZ450e. Lexus werkt trouwens aan een diversificatie van zijn portfolio, want het heeft nu ook een plug-in hybride in het gamma: de NX. Ook met deze wagen trekken we de baan op.

We mogen ook een andere plug-in hybride aan de tand voelen, de volledig nieuwe Kia Sportage. Tot slot gaan we langs bij het vroegere Alcomotive, dat opging in de Astaragroep. Via een potje schaak kom je te weten wat Astara vandaag te bieden heeft.

Afsluiten doen we uiteraard met die eerste elektrische dreamcar, namelijk … de BMW i4 M50. De eerste elektrische M, goed voor een sprint naar 100 km/u in slechts 3,9 seconden. Vuurwerk gegarandeerd!

Het bericht Voor het eerst een elektrische dreamcar in FLEET.TV! verscheen eerst op FLEET.be.

Snelwegtest met de Lexus NX 350h

Zelfopladende hybride, plug-in hybride, mild hybride, … het aantal soorten hybridewagens op onze wegen is gigantisch. De grondlegger van het genre is echter Toyota-Lexus, met dezelfopladende hybride Prius, ondertussen al 25 jaar geleden. Het is dan ook niet meer dan logisch dat we een auto van deze groep kiezen voor onze snelwegtest.

Want: een hybride, werkt dat wel op de snelweg? Je remt immers nauwelijks, er is (althans in ons geval) nauwelijks file, dus je zal de batterij weinig kunnen opladen, laat staan aanspreken, denken we. Al mag onze wagen van vandaag dat natuurlijk tegenspreken. Voor ons staat de Lexus NX 350h, de nieuwste zelfopladende hybride van de luxedochter van Toyota. Dit model heeft een vermogen van 244 pk, vierwielaandrijving en een leeggewicht van zowat 1.800 kilo, maar het verbruik zou theoretisch slechts 6 tot 6,4 liter per 100 km zijn.

We testten het uit tijdens een rit van thuisstad Leuven naar het Duitse Aldenhoven midden maart, je weet wel, toen we in een testcentrum met de Subaru Solterra op pad mochten. Heen en terug goed voor zo’n 270 km door drie landen met drie keer hun eigen regels, auf geht’s zum Deutschland!

Op weg naar Nederland

We nemen de E314 om via Nederland naar Duitsland te rijden. De eerste paar 100 meter volledig elektrisch, maar eens de kleine accu leeg is, is het aan de wagen om laden en EV-rijden zo goed mogelijk op elkaar af te stemmen.

Er is weinig verkeer, dus we kunnen onze adaptieve cruise control opzetten, ideaal om kennis te maken met het interieur van de Japanner. Het interieur was vaak de belemmerende factor op die ambities van Lexus, maar daar lijkt de nieuwe NX toch komaf mee gemaakt te hebben. Het centrale scherm draait op Lexus Link Pro-infotainmentsysteem, is 10 of 14 duim groot en gericht naar de bestuurder. Het kleurgebruik is een pak beter dan bij vorige modellen van het merk en het systeem reageert ook sneller en is fijner, intuïtiever om mee te werken. Niet zo snel als dat van sommige andere premiummerken, maar de vooruitgang is duidelijk. En ja, ook het vervloekte touchpad op de middenconsole ging de schop op ten voordele van een klassiek touchscreen.

Na zo’n drie kwartier ruilen we de Belgische snelwegen in voor een kort stukje Nederland, de vreemde plaats waar een afrit “uit” heet en waar de snelheid overdag beperkt is tot 100 km/u. Ideaal voor de Lexus om even adem te halen alvorens we het gas eens kunnen opendraaien tijdens een stukje Freifahrt op de Duitse Autobahn. Het gemiddelde gebruik zakt dan ook eventjes, om eenmaal te stijgen eens we aan 140 à 150 km/u het laatste stukje afhaspelen op Duitse bodem.

Retour

Na een voormiddag testen in Duitsland, stappen we opnieuw achter het stuur van de NX om de 135 km in omgekeerde richting af te leggen. We appreciëren meteen de zachte stoelen van de NX, comfortabel en voldoende steun biedend, ideaal voor lange afstanden. De versnellingsbak is dan weer iets minder, hier merken we duidelijk wat CVT-klanken op wanneer we hard op het gas gaan. Bij de plug-in hybride variant was dit veel minder het geval omdat die op meer elektrische steun kan rekenen, waardoor de motor minder belast wordt.

Dat gegeven ten spijt, scoort de Lexus wel hoge punten als kilometervreter. Zeker wanneer we thuis het eindrapport kunnen opmaken. Met een verbruik van 7,1 liter per 100 km scoort hij hoger dan in de test, maar niet zo veel. Bovendien, opvallend, reed de NX slechts 14% van de tijd in elektrische modus. Veelal werkten verbrandingsmotor en elektromotor samen om het verbruik onder controle te houden. En dat bleek een ideale tandem, vele plug-in hybrides zouden het slechter doen, zeker als ze met een lege batterij aan deze onderneming waren gestart.

Het bericht Snelwegtest met de Lexus NX 350h verscheen eerst op FLEET.be.

Test Volkswagen Taigo: Een hippe SUV-coupé met inhoud?

De Duitse merken lijken er een erezaak van te maken om elke mogelijke niche op te vullen. Door de populariteit van de SUV coupé komt Volkswagen bijvoorbeeld aanzetten met deze Taigo.

Je kan de Taigo eigenlijk zien als de coupéversie van de Volkswagen T-Roc: een sportiever alternatief waar heel wat mensen maar wat graag een extra duit voor willen neertellen. Ondanks die neergaande daklijn, blijft het ruimteaanbod in de Taigo echter vrij oké. 440 liter kofferruimte is zelfs bovengemiddeld, de hoofdruimte op de achterbank is in orde, enkel de beenruimte is eerder beperkt, zeker wanneer je achter een wat grotere chauffeur dient plaats te nemen.

Het interieur van de Taigo bouwt verder op de gekende Volkswagenelementen: een knap digitaal instrumentendisplay en dito infotainmentscherm maken de Taigo digitaal helemaal bijdetijds, voldoende fysieke knoppen voor de belangrijkste functies zorgen dat het geheel ook ergonomisch interessant blijft (kijk daar eens goed naar, VW Golf of ID.3). Ook de zetels van het model zijn comfortabel en bieden veel steun, enkel het gebruik van enkele hardere plastics (vooral in de deurpanelen en de middenconsole) konden we minder smaken in een wagen van deze prijs.

It takes two to Taigo

Ook onderweg zet de Taigo een solide prestatie neer. De ophanging van de wagen is vrij strak, waardoor de SUV-coupé niet echt overhelt in de bochten, terwijl putten en andere schokken toch vrij goed worden weggefilterd. De besturing is dan weer typisch wat je van Volkswagen mag verwachten: eerder neutraal dan sportief. Al bij al een mooi pakket dus, alleen it takes two to Taigo… euhm to tango en de motor van de Taigo draagt weinig bij aan sportief weggedrag. De één liter driecilinder met 110 pk zit in slechts 10,9 seconden aan de 100 km/u, niet bepaalt een sprintwonder. Wij zouden dan ook voor de 1.5 liter met 150 pk, met extra vermogen en longinhoud.

Desalniettemin zet Volkswagen een knap model op de weg. Ja, hij rijdt niet zo leuk als een Ford Puma, maar saai durven we hem zeker niet noemen. Ook niet qua looks, waar wat ons betreft niet de dalende daklijn, maar de knappe lichtarchitectuur de blikvanger is. Bovendien wist Volkswagen de praktische nadelen van een SUV-coupé in dit model goed te beperken, waardoor dit wat ons betreft wel eens de eerste SUV/crossover is waarvan we de coupéversie liever zien dan de gewone variant.

Foto’s Volkswagen Taigo

Het bericht Test Volkswagen Taigo: Een hippe SUV-coupé met inhoud? verscheen eerst op FLEET.be.